با A-Book (یا STP)، کارگزار ریسک هر معامله را جداگانه پوشش می‌دهد.

اما اگر دو معامله‌گر در یک‌زمان یک پوزیشن خرید GBP/USD باز کند و دیگری فروش GBP/USD چه می‌شود؟

به‌جای اینکه کارگزار هر معامله را جداگانه با شخص ثالث پوشش بدهد، چرا ریسک دو معامله یکدیگر را پوشش ندهند؟

خب، این کار را می‌کنند.

به‌جای جداگانه مدیریت‌کردن ریسک هر معامله، کارگزار می‌تواند سفارشات مشتریان خود را جمع کند و ریسک آن‌هایی که جفت ارز یکسان معامله می‌کنند را با یکدیگر پوشش دهند.

پروسه جمع کرد سفارش‌ها به‌عنوان داخلی کردن شناخته می‌شود.

برای مثال، تعدادی از مشتریان GBP/USD می‌خرند و بعضی‌ها GBP/USD می‌فروشند. معامله‌گران با یکدیگر نظر‌های مخالف دارند، پس شرایطی ایجاد می‌شود که سفارش‌های متفاوت یکدیگر را خنثی می‌کنند.

وقتی کارگزار دو معامله مختلف را با یکدیگر خنثی می‌کند، با عدم نیاز به معامله با LP و پرداخت اسپرد آن باعث صرفه‌جویی در هزینه می‌شود.

یک کارگزار می‌تواند تمام پوزیشن‌های خریدوفروش GBP/USD را جمع کند و با یکدیگر خنثی کند.

به همین دلیل کارگزاران فارکس مشتری‌های زیاد می‌خواهند تا به‌راحتی معامله‌ها را پوشش دهند. "داخلی" کردن ریسک را آسان‌تر می‌کند. هرچه تعداد مشتریان بیشتر باشد، معاملات بیشتری رخ می‌دهد، به این معنی که احتمال خنثی‌کردن معاملات با یکدیگر بیشتر می‌شود.

ازآنجایی‌که معامله با ارائه‌دهندگان نقدینگی هزینه داد (به‌خاطر اسپرد)، داخلی کردن ریسک به کارگزار کمک می‌کند پول خود را ذخیره کند.

برای مثال،‌کارگزار می‌تواند در دفتر خود می‌بیند که در مجموع ۱۰ میلیون واحد پوزیشن فروش GBP/USD و ۸ میلیون واحد پوزیشن فروش GBP/USD دارد.

۱۰ میلیون خرید - ۸ میلیون فروش = ۲ میلیون خرج‌دررفته

حالا کارگزار پوزیشن ۲ میلیونی خرید GBP/USD دارد.

۲ میلیون باقی‌مانده کارگزار را در ریسک بازار قرار می‌دهد، پس به آن "ریسک باقی" مانده نیز می‌گویند.

حالا کارگزار باید تصمیم بگیرد که چگونه ریسک باقیمانده را مدیریت کند.

دو انتخاب دارد:

  • ریسک را بپذیرد (کاری نکند)
  • ریسک را منتقل کند (پوشش دهد)

مثال: اجرای A-Book دربرابر داخلی سازی (خنثی‌سازی کامل)

آرتمیس خرید می‌کند و آتوسا در همان زمان به‌اندازه خرید مریم جفت ارز مشابه (GBP/USD) را می‌فروشد.

در این سناریو، کارگزار ترجیح می‌دهد ریسک بازار خود را به LP منتقل کند.

قیمت‌های LP یک پیپ بالاتر است (۰٫۰۰۱۱):

تفاوت اجرای A-Book و داخلی سازی چطور می‌شود؟

A-Book


داخلی سازی


اگر کارگزار A-Book را اجرا کند و اسپرد LP را پرداخت کند، س/ض کارگزار علیه LP برابر است با:

(۱٫۲۰۰۷ – ۱٫۲۰۱۰) x 1,000,000 = -۳۰۰ USD

اگر کارگزار از دو معامله برای پوشش یکدیگر استفاده می‌کرد، لازم نبود اسپرد LP را پرداخت کند.

ریسک در اجرای داخلی سازی زمانی اتفاق می‌افتد دو معامله همدیگر را کاملاً خنثی نکنند، کارگزار در معرض لغزش بازار قرار می‌گیرید و ممکن است ضرر کند.

ریسک باقی‌مانده به دو روش مدیریت می‌شود.

  1. کارگزار ریسک را به شخص ثالث انتقال می‌دهد.
  2. کارگزار ریسک را می‌پذیرد و آن را مدیریت می‌کند.

مثال: اجرای A-Book بر مقابل داخلی سازی + سفارش پوشش:

تفاوت بین اجرای A-Book و داخلی سازی و سفارش پوشش به این صورت است:

A-Book

داخلی سازی + سفارش پوشش

اگر کارگزار A-Book را اجرا کند، س/ض واقعی در برابر LP مساوی خواهد بود با:

(۱٫۲۰۰۸ – ۱٫۲۰۰۹) x 1,000,000 = -۱۰۰ USD

اما لزومی به A-Book کردن این معامله نبود، چون با سفارش میثم خنثی می‌شد.

بنابراین اگر تمام پوزیشن‌های GBP/USD را جمع (داخلی‌) می‌کرد، نیازی به پوشش معامله مریم نداشت و می‌توانست با پرداخت نکردن اسپرد تأمین‌کننده مالی، پول را برای خودش نگه دارد.

حتی بعد از داخلی کردن معامله، پوزیشن 2,000,000 GBP/USD برای کارگزار باقی می‌ماند.

همان‌طور که مشاهده کردید، کارگزار ریسک باقی‌مانده را با تأمین‌کننده مالی پوشش داد.

اگر تعداد و انواع معاملات به‌اندازه کافی برای جبران وجود داشته باشد، داخلی سازی می‌تواند برای کارگزار بسیار سود‌آور باشد.

این به کنار، اگر پوزیشنی باقی بماند که قابل‌جبران نباشد، ریسک باقیمانده کارگزار را در معرض ریسکی مشابه معامله‌های B-Book قرار می‌دهد.

یک‌رویه رایج کارگزاران در داخلی کردن معاملات این است که:

  1. اول پوزیشن مشتریان را در برابر یکدیگر خنثی کنید
  2. قرارگرفتن در معرض ریسک باقیمانده را جمع کنید و معامله را بر اساس "قیمت میانگین حجمی - وزنی" یا "VWAP" یا LP پوشش دهید.

در مثال بالا می‌بینیم که معامله آرتمیس با روش داخلی کردن ریسک با معامله آتوسا جبران شد.

آرتمیس 100,000 GPB/USD خرید و آتوسا 100,000 GPB/USD فروخت. پس ریسک کارگزار صفر می‌شود.

اما بعد از آن، سه نفر دیگر، میثم، شمیم و نصرت، GBP/USD را در قیمت‌های مختلف خریدند.

درحالی‌که هیچ مشتری دیگری نمی‌فروشد، کارگزار می‌خواهد ریسک را پوشش دهد.

به‌جای پوشش هر معامله به‌صورت جداگانه، سه معامله را جمع می‌کند و یک معامله پوششی با LP بر اساس VWAP در۱٫۲۵۱۱ می‌بندد.

نحوه محاسبه VWAP اینجا آمده است:

معامله گر حجم قیمت ارزش ملی
سارا 200,000 1.2508 250,160
محمد 300,000 1.2510 375,300
حسین 500,000 1.2512 625,600
1,000,000 1,251,060
VWAP = ارزش مفهومی کل / حجم کل
VWAP = 1,251,060 / 1,000,000
VWAP = ۱٫۲۵۱۱

جمع‌کردن معاملات چند مشتری یک روش معمول برای کارگزاران است، زیرا تأمین‌کنندگان مالی معمولاً کف قبول معامله‌شان یک لات استاندارد (100,000 واحد) است.

پس اگر مشتریان یک کارگزار مشغول به بازکردن پوزیشن‌های زیر 100,000 واحد هستند، کارگزار باید منتظر بماند تا مشتریان دیگر هم معامله کنند تا بتواند ریسک همه معاملات را بسته‌بندی کند.

جمع‌کردن سفارشات زمان لازم برای دریافت همه پوشش‌ها با تأمین‌کننده مالی را نیز کاهش می‌دهد.

برای مثال، اگر کارگزار از STP استفاده می‌کند، اجرای سفارش‌های زیاد ولی کوچک درآن‌واحد می‌تواند به LP بفهماند که این الگو ممکن است ادامه یابد.

اگر تعداد سفارش‌های خرید بیشتر از فروش بشود، می‌تواند قیمت را تحت‌الشعاع قرار دهد و قیمت خرید را بالاتر از حد معمول افزایش دهد.

در همین راستا ممکن است سفارشات مشتریان بدتر از وقتی که کارگزار فقط یک سفارش را به LP می‌فرستاد پر شود.

این امر به‌ویژه در بازارهای نقد و سریع اهمیت دارد.

در ادامه خلاصه‌ای از چگونگی سود یک کارگزار فارکس بسته به روش اجرا آن و نتیجه معامله را آورده‌ایم.

ترید معامله گر اجرای دستور کارگزار سود
برنده B-Book ریسک قبول شده برد مشتری و باخت کارگزار
برنده A-Book انتقال ریسک اسپرد بروکر و اسپرد ال پی
برنده داخلی سازی و جبران ریسک با مشتری دیگر اسپرد کارگزار
بازنده B-Book ریسک قبول شده باخت مشتری و برد کارگزار
بازنده A-Book انتقال ریسک اسپرد بروکر و اسپرد ال پی
بازنده داخلی سازی و جبران ریسک با مشتری دیگر اسپرد کارگزار