در پایان جنگ جهانی دوم، دنیا در هرج‌ومرج فرورفته بود، ازاین‌رو دولت‌های بزرگ غربی احساس کردند نیازی به ایجاد سیستمی برای تثبیت اقتصاد جهانی وجود دارد.

دولت‌ها به توافقی رسیدند که نرخ مبادله دلار آمریکا را در برابر طلا تعیین کنند، این توافق به "سیستم برتون وودز" معروف است و به همه ارزها اجازه می‌داد در برابر دلار آمریکا قرار بگیرند.

این امر نرخ ارز را برای مدتی ثابت کرد، اما ازآنجایی‌که اقتصاد‌های بزرگ جهان با سرعت‌های مختلفی رشد کردند، قوانین این توافق به‌زودی منسوخ و محدود شد.

Bretton Woods

*برتون وودز

قرارداد برتون وودز در ۱۹۷۱ لغو شد و با یک سیستم ارزش‌گذاری متفاوت جایگزین شد.

با سردمداری ایالات متحده، بازار ارز تبدیل به بازار شناوری شد که قیمت را عرضه و تقاضا تعیین می‌کرد.

در ابتدا تعیین نرخ منصفانه سخت بود، اما با پیشرفت فناوری و ارتباطات کار آسان‌تر شد.

در ابتدای دهه 1990، به لطف رایانه و اینترنت، بانک‌ها شروع به ایجاد پلتفرم‌های معاملاتی خود کردند.

این پلتفرم‌ها قیمت‌های زنده را به مشتریان نشان می‌داد.

در همین حین، برخی از ماشین‌های بازاریابی هوشمند، پلتفرم‌های اینترنتی برای معامله‌گران معرفی کردند.

این نهادها به‌عنوان "کارگزاران فارکس خرده‌فروش" شناخته می‌شوند، آنها به افراد کوچک‌تر امکان شرکت در یک بازار بزرگ را می‌دهند.

برخلاف بازار بین‌بانکی که شروع معامله از یک میلیون واحد است، کارگزاران این اجازه را می‌دهند که افراد با ۱۰۰۰ واحد وارد بازار شوند.

کارگزاران خرده‌فروش فارکس

قبلاً فقط نوسان گیران بزرگ و صندوق‌های سرمایه‌گذاری پول‌دار می‌توانستند ارز معامله کنند، اما به لطف اینترنت دیگر این‌طور نیست.

دیگر مانعی برای ورود وجود ندارد و هرکسی می‌تواند با کارگزاری تماس گرفته و برای خود یک حساب باز کند، مقداری پول به‌حساب ریخته و شروع به معامله در فارکس کند.

کارگزاران به دو شکل هستند:

  • بازار سازها، همان‌طور که از اسم آنها پیداست، خودشان قیمت عرضه و تقاضا را تعیین می‌کنند.
  • شبکه‌های ارتباطات الکترونیکی (ECN) که از بهترین قیمت عرضه و تقاضا موجود در بازار بین‌بانکی استفاده می‌کنند.

بازار سازها

فکر کنید برای خرید یک بطری شراب به فرانسه رفته‌اید. برای این کار به یورو احتیاج دارید، پس باید به نزدیک‌ترین صرافی مراجعه کنید.

برای معامله باید با قیمت‌های صراف موافقت کنید.

این تجارت هم مثل بقیه گرفتاری خاص خودش را دارد. در این مورد، اسپرد عرضه/تقاضا مشکل اصلی است.

به‌عنوان‌مثال اگر قیمت خرید (تقاضا) بانک برای EUR/USD برابر با ۱٫۲۰۰۰ باشد و قیمت فروش (عرضه) 1.2002، اسپرد عرضه/تقاضا ۰٫۰۰۰۲ واحد است.

اگرچه کم به نظر می‌رسد، ولی وقتی میلیون‌ها تراکنش در روز شکل می‌گیرد، تبدیل به سود بزرگی برای بازار سازها می‌شود.

بازار سازان خرده‌پا نقدینگی را از شرکت‌های بزرگ‌تر می‌خرند و با بسته‌بندی جدید به بازار ارائه می‌کنند، بدون آنها معامله برای افراد معمولی بسیار سخت می‌شد.

شبکه ارتباطات الکترونیکی

شبکه ارتباطات الکترونیکی نامی است که به پلتفرم‌های معاملاتی داده می‌شود که به طور خودکار سفارشات خریدوفروش را با قیمت‌های تعیین شده مطابقت می‌دهد.

این قیمت‌ها از بازار سازان مختلف، بانک‌ها و سایر معامله‌گران پلتفرم جمع‌آوری می‌شود.

هر زمان که سفارش جدید وارد سیستم می‌شود، با قیمت‌های تعیین شده مطابقت داده می‌شود.

باتوجه‌به اینکه تعیین قیمت در دست کارگزاران ECN است، معمولاً کمیسیون بسیار کمی دریافت می‌کنند.

فقط شناختن بازار کافی نیست، باید بدانید که "کِی معامله کنید". می‌دونید کِی باید معامله کنید؟